Gemis valt niet te vullen
Gemis kent geen tijd
Gemis heeft geen grenzen
Gemis doet zo’n pijn

Ik heb je losgelaten, zodat je eindelijk eindeloos kunt stralen,
maar in mijn hart houd ik je vast
Voor eeuwig en altijd 

En met mijn ogen dicht
Is het weer even zoals toen
Geniet ik in stilte van je
En houd ik je vast
In m’n armen
Zoals toen

 

Dank je wel
Dat je in mijn leven was.
L.G.

Nooit meer iets van je horen
Nooit meer iets van je zien
Niet in dit leven
In het hiernamaals misschien
In mijn hart blijf ik je dragen
In mijn hart blijf je bestaan.
Dat ene plekje inmijn hart
Daar komt niemand meer aan.

De wereld mag jou nooit vergeten,
al draait ze nog zo krachtig door.
Jouw naam zal blijven klinken,
daar zorgt mijn hart wel voor.

M.G 

Als ik me verdrietig voel
en ik je heel erg mis
dan doe ik mijn ogen even dicht
en is het of alles weer goed is.

Want als ik aan jou denk
dan zie ik je zo voor me
en al kun je niets meer zeggen
ik luister en ik hoor je
Op momenten dat ik je het hardste mis
denk ik aan jouw armen om me heen
je geeft me de kracht om door te gaan
ik voel me niet meer alleen

Al is het in een herinnering jij bent nu hier,
bij mij in mijn hart
en in mijn gedachten
ben jij voor altijd dichtbij.

Ik mis jouw liefde en tevredenheid
ik mis je verhalen en je stilte
ik mis jouw aanwezigheid
ik mis jouw warmte in de kilte
ik mis die ene blik die alleen jij kon geven
jou naast me aan mijn zij
een gesprek al was het maar even
jou zien lachen maakte me zo blij
ik mis de manier waarop je geruststelde
ik mis zoals je vergaf en door kon gaan
ik mis jou, ik mis alles aan je
hopelijk zie ik jou weer,
in een ander bestaan. 

Was jij het die mij zachtjes riep
Of was het een mooie droom terwijl ik sliep
Ik luister in het duister
Het is net of ik je stem hoor
Als een zacht gefluister
Jij zo ver vandaan
Nog altijd voel ik je heel dicht
Naast met staan.
P.H.

Soms rollen herinneringen uit mijn ogen langs mijn wangen naar beneden.

Waar je ook bent ik zou het niet weten
Niet in afstand of tijd te meten
Maar ik heb je bij me diep in mij
Daarom ben je zo dichtbij.

Stilletjes heb ik je hand los moeten laten maar vergeten doe ik je nooit 

Wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt.

Ga maar mooie ster Ik laat je los. Je bent nu vrij , ga maar mooie ster je blijft voor altijd bij mij. 

In mijn hoofd zitten dingen veel dingen van toen.
Je lach en je woorden, je knuffels, je zoen.

In mijn hart zit een plekje, een plekje voor jou.
Vol heimwee en liefde
Omdat ik van je hou.
In mijn hart zit een leegte
die leegte ben jij
Het gemis is zo voelbaar,
zo voelbaar dichtbij. 

Ik voel jouw hand nog in mijn hand
en hoor nog steeds jouw klank.
Jouw foto heb ik goed bewaard en worden dagelijks meer waard.
Ik mis je, iedere dag.
Maar je leerde mij ook te bouwen en mezelf te vertrouwen.
Met mijn stem, mijn warmte en mijn lach
geef ik door wat ik in jou zag.

Gaten van herinneringen sluiten nooit.
Hoeveel ik je mis weet niemand…
en ik denk aan de herinneringen met stille tranen.

Afscheid nemen is
met zachte vingers wat voorbij is
dichtdoen en verpakken in de goede gedachten ter herinnering.

Soms denk je dat het beter is
soms denk je dat het moet
soms hoor je te denken
ja, zo is het goed
soms zijn je gedachten sterk
toch kunnen ze zich vergissen
mijn gevoel is sterker, ik kan je nog niet missen.

Het verlies was er al voor het einde,
de rouw voordat het afscheid kwam.

Het liefste wat ik heb bezeten,
vele jaren van mijn bestaan,
vraag me niet dat te vergeten
en gewoon weer door te gaan.

We hebben veel van je geleerd,
je leerde ons alleen niet wat het is
om je te moeten missen.

Alleen nog maar in gedachten,
een gedachte kan je niet zien,
ook geen knuffel geven,
een kus dan misschien

Onwerkelijk is nog het gemis,
maar ik moet nu leven met hoe eenzaam,
eenzaam is.

Plotseling ging jij heen, nu ben ik alleen.

Je hart is zo dichtbij me, maar het klopt niet

Het leven dat de natuur ons schenkt is kort,
maar de herinnering aan een welbesteed leven
duurt eeuwig.

Ik sluit m’n ogen vol tranen om wat ik mis;
je armen om me heen geslagen
en de liefde die er niet meer is.

Ik wou dat ik een traan was,
geboren in jouw ogen,
levend op jouw wangen
en stervend op jouw lippen.

Een traan in mijn ogen,
een traan om jou,
een traan die uitdrukt hoeveel ik van je hou

Ik fluister je naam,
maar je hoort me niet.
Tranen stromen, maar je ziet ze niet.
Ik heb je nodig, maar je bent er niet.

Na de tranen van verdriet volgt de glimlach van de herinnering.

Elk afscheid betekent  de geboorte van een herinnering.

Stiller dan stilte zijn gedachten in mijn hoofd
stiller dan stilte is mijn stem zonder klank.
stiller dan stilte is de ziel van mijn gevoel.

Ik kan helaas geen afscheid nemen
ik kan helaas niet bij je zijn
maar ik denk aan jou en voel de pijn
het had ook anders kunnen zijn

Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen.

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
de mensen van voorbij
zijn in een ander weten
bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn kan komen
de mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij.

Telkens al men denkt
’t gaat niet meer
schijnt er een lichtstraal
keer op keer
die de kracht en de moed geven om verder te leven

We staan niet altijd stil bij het woord ‘samen’ maar het is een groot gemis als ‘samen’ uit  je leven is.

Als ik de dingen niet meer weet
als ik de namen niet meer ken
en wat ik weet meteen vergeet
zodat ik onherkenbaar ben
denk dan aan de weg door mij gegaan
zo heb ik het niet voor niets gedaan.
Ciska lentze

Het laatste beetje is nu op
veel was er te verduren
het kaarsje is thans opgebrand
gedoofd zijn alle vuren
voor wie het aangaat is’t niet erg
die heeft genoeg geleden
wel voor hen die ik achterliet
vaarwel en wees tevreden
ik ga naar boven, niet naar beneden

Al het levende is zinnig
hoe onbegrepen ’t ook mag zijn
of het  blij is, droef of innig
of het onrust is of pijn
zinnig is ons hopen, vrezen
de kleinste bloem in ’t lange gras
daarom zou het onzin wezen
als de dood onzinnig was
Toon Hermans

Je bent er niet meer
het is voorbij
al wat je deed
dat was voor mij
voor jou is nu de strijd gestreden
maar in mijn hart
bewaar ik het verleden

Dwars door de stille leegte
klinkt de echo van jouw lach
zachtjes, van een afstand
alsof ik je daarnet nog zag
steeds denk ik aan jouw grappen
steeds hoor ik weer jouw stem
dan voel ik weer die leegte
omdat jij er niet meer bent.

De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en iedereen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien
Toon Hermans

Daar alleen kan liefde wonen
daar alleen is’t leven goed
waar mens stil en ongedwongen
alles voor elkander doet
Guido Gezelle

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan,
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Zal je straks mijn stem herkennen in de wind
als de zee vertelt hoe ik van je hield
kijk naar de horizon en fluister dan mijn naam
ik zal het horen waar ik ook ben heengegaan liefde blijft bestaan
P-H

Ik wil dit niet ‘verwerken’ dit verdriet
geen ‘plekje geven’
ik wil je juist dicht bij me dragen,
aan je denken, heel mijn leven.

Gemis valt niet te vullen
gemis kent geen tijd
gemis heeft geen grenzen
gemis doet zo’n pijn.

Dat pijn zo’n pijn kon doen
was mij nog nooit verteld.
de leegte voelt nog leger dan dat ik me had voorgesteld.

Het verdriet is zoveel zwaarder
dan dat ik uit kan leggen.
ik mis je zoveel meer dan dat ik nu kan zeggen.

Vergeet mij niet, maar heb niet te veel verdriet
in zoveel dingen zal ik verder leven, kom je me tegen
in zon en regen als een fladderende vlinder
in dit alles leef ik verder ben daarin weer wie ik was
P.H.

Ik mis je, elke dag,
want elke dag zijn er van die kleine dingen
een gebeurtenissen waardoor ik aan je denkt
ik mis je en jij mist zoveel wat ik met jou had willen delen.
Ik mis je, altijd, maar vandaag een beetje meer.

Ik mis je stem, ik mis je lach, ik mis alles
alles van elke mooie dag
ik mis je vrolijkheid die iedereen blij maakte
ik mis je troost, waardoor ik rechtop bleef staan
ik mis gewoon dat simpele samen zijn…
dat zo gewoon leek te zijn…
en al dat missen doet zo veel pijn.

Ik blijf nu hier, jij gaat naar daar.
En daar is niet zover van hier.
We spreken af, ik weet niet waar…
en daar ontmoeten we elkaar.

Ik mis je als ik naar de hemel kijk,
en de wolken zo zie jagen.
Denk ik met liefde terug aan jou
al heb ik vele vragen.
Ik mis je hier op aarde, ik mis je, het doet pijn.
Ik zou nog heel graag even bij je willen zijn.

Dank je wel voor wie je was…
we zullen je nooit vergeten.

Als een vlinder kwam je mijn leven ingevlogen
een bron van licht en warmte
je had zoveel te geven
het duurde maar even
als een wervelwind verdween je weer uit mijn bestaan,
ik bleef achter met in mijn hart je naam. 

Iemand missen hoort erbij
het doet alleen zo’n pijn.
Dat alles met die iemand, zo anders en zo mooi zou zijn.
Iemand missen hoort erbij, het hoort bij ieders leven.
Je denkt terug aan hoe het was en huilt of lacht dan even…

Ik heb gezocht gevonden en verloren
en weer opnieuw gezocht
totdat ik het weer vond.
Een mens wordt zoveel meer dan eens geboren
en voor wie zoekt is op’n dag de cirkel rond.
Toon hermans.

Een mens is als een voetstap in het zand
die wordt weggevaagd als vloed.
De grens tussen zee en strand verplaatst en oplost in oneindig.
P.H.

De zee is stil geen schuim van hoge golven.
Donkere wolken zijn verdwenen, de hemel is blauw.
Een meeuw vliegt over het water
Op zijn vleugels draagt hij een groet voor jou achter de horizon.

Onzichtbaar zijn de dingen die ik kwijt ben,
die ik nooit meer vind.
Maar met mijn ogen dicht zie ik alles wat mijn hoofd verzint.

Ween niet, maar noem mijn naam, zodat ik weet dat ik leef.
Herwig verheyen.

They say there is a reason
they say that time will heal
but neither time nor reason
will change the way I feel
for no-one knows the heartache
that lies behind my smile
no-one knows how many times
I have broken down and cried
I want to tell you something
so ther won’t be any doubt
you’re so wonderful to think of
but so hard to be without.

Een dag zonder jou is een tuin zonder bloemen,
een dag zonder jou kun je geen dag meer noemen
een dag zonder jou is een dag zonder licht en daarom is zo’n dag geen gezicht
het huis is leeg en koud als ik je stem niet hoor,
de tafels, de stoelen en het bed, het stelt geen moer meer voor.
een boom zonder takken ’n hemel zonder blauw, m’n lief dat is een dag zonder jou
Toon hermans

Voorbij het nu moet ik voor later,
voor straks, voor ooit, voor nu of nooit
daar en dan waar ik mag rusten op de plek
waar ik en alles valt, daar doe ik mijn ogen toe,
mijn god, wat ben ik moeten moe.

Ze hebben me verteld dat 1 minuut 60 seconden duurt
ze hebben me verteld dat 1 uur 60 minuten duurt,
maar ze hebben me niet verteld dat 1 minuut zonder jou een eeuwigheid duurt
Toon hermans

Ik klim op een ladder, maakt niet uit hoe hoog naar de hemel
gewoon naar je toe
om even te horen hoe het daar is
en om je te zeggen dat ik je zo mis.

De dood verandert alles, maar de tijd verandert niets…
ik mis je stem, je verhalen
en gewoon dat jij er bent.
dus nee tijd verandert niets
want ik mis je nog net zo erg
als de dag dat je dood ging.
ik mis je

A thousand words can’t bring you back, i know because i’ve tried.
and neither would a million tears, I know because I’ve cried.

Sometimes I touch the things you used to touch, looking for echoes of your fingers.

Do not stand at my grave and weep, I am not there.
I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
when you awaken in het morning’s hush
I am the swift uplifting rush of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars hat shine at night. Do not stand at my grave and cry; I am not there.
I did not die
Mary Elizabeth frye.

Mijn liefste is uitgevlogen, heel zachtjes uitgeblust.
geen hand meer in de mijne, geen mond die mij nog kust,
geen lachjes uit de verte, geen hand meer door mijn haar.
nee, nooit meer samen zitten en kijken naar elkaar,
er vallen nu geen woorden, er is geen ergernis,
maar ik weet nu uit ervaring hoe eenzaam, eenzaam is.

Als een regenboog vol kleur, als een zonnetje heel fel. Een herinnering zo dierbaar, in gedachten geen vaarwel.

In mijn hoofd zitten dingen, veel dingen van toen.
Je lach en je woorden, je knuffels, je zoen.
in mijn hart zit een plekje, een plekje voor jou.
Vol heimwee en liefde, omdat ik van je hou.

In mijn hart zit een leegt, die leegte ben jij. Het  gemis is zo voelbaar, zo voelbaar dichtbij…

Als ik ga, moet je niet huilen, want echt weg ben ik niet.
mijn lichaam is nu duizend dingen, heb daarom niet zoveel verdriet.
Ik ben de wind, ik ben de regen, ik ben de zon, het jonge gras.
ik ben de sneeuw en duizend dingen, ‘k ben weer degene die ik was
en als je wakker wordt
bekijk dan de bomen en de blauwe lucht
kijk naar de vlinder en de bloemen
kijk naar de vogels in hun vlucht
want al die duizend dingen ben ik
sinds ik mijn lichaam achterliet
die duizend dingen zijn mijn leven, dus zie je, echt weg ben ik niet.

Is het hoog de hemel, ben je daar ver weg.
kun je mij nog zien, kun je horen wat ik zeg.
zijn je tranen regendruppel, schijnt de zon als je weer lacht,
weet je dat ik bij je kom als je heel lang op me wacht.
monique hagen 

En als ik doodga….
En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood, moet je weten, het is de heimwee die ik achterliet.
dood ben ik pas, als jij die  bent vergeten.
als ik doodgaa, treur maar niet
ik ben niet echt weg, moet je weten
’t is het verlangen dat ik achterliet
door ben ik pas, als jij die bent vergeten
en als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt weg, moet je weten ’t is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas, als jij me bent vergeten

Ik mis je hier beneden, en denk heel vaak aan jou,
zachtjes fluister ik naar boven, dat ik heel veel van je jou…

Ik draag je bij me tot ik je weer zie

De mensen van voorbij, ze blijven met ons leven.
de mensen van voorbij, ze zijn met ons verweven.
in liefde, in verhalen, in bloeme, in geuren in een lied dat opklinkt uit verdriet.
de mensen van voorbij, zij worden niet vergeten. 

Waar ben je nu? Vraag ik me af, ik kan je nog niet missen
waar ben je nu? Vertel me dan, ik wil je nog niet kwijt
waar ben je nu? Ik heb je nodig, ik zal je nog vaak zoeken
waar ben je nu? Zie jij me nog?
jij blijft bij mij.

Nooit meer hier, maar altijd bij ons.

Afscheid nemen is niet loslaten, het is een ander manier van vasthouden.

Soms komen herinneringen stiekem uit mijn ogen en rollen over mijn wangen.

Ai mis joe!

Tussen duizend sterren en een maan, waak jij over mij
als ik je mis denk ik daaraan en voel je heel dichtbij.

Mooie momenten, die moet je koesteren
en van kop tot teen bekijken
om ze vervolgens te bewaren
bij je meest waardevolste bezit,
je herinneringen.

Jij staat gegrift, gebeiteld in mijn geheugen en zacht gekoesterd in de warmte van mijn hart

’s Avonds in het donker, dan kijk ik naar de maan.
En zie ik tussen alle sterren, jouw sterretje staan.
Het is de allermooiste. Hij geeft het meeste licht.
En als ik heel goed kijk, zie ik jouw gezicht.
ik mis je hier beneden. En denk heel veel aan jou.
Zachtjes  fluister ik naar boven, dat ik zielsveel van je hou…

Soms steek ik een lichtje aan,
omdat er dan een sfeer gaat ontstaan
en ik in gedachten de mensen weer zie, die zijn heen gegaan.

Dag,
ik zal je nooit vergeten.
Nooit dat ik je niet meer mis.
En waar je nu ook bent, ik hoop dat het er goed voor je is.

Maak er een feestje van daarboven dan dans ik elke dag even met je mee.

Ik heb zoveel van je gekregen
aan jou heeft het niet gelegen
je liet me groeien en bewegen
dat besef ik me terdege
toch scheiden hier onze wegen
maar misschien heel misschien kom ik je ooit nog ergens tegen

Jouw foto bij dit lichtje,
‘k zie jouw stralende gezichtje,
£jouw leven was nog niet voltooid,
houden van eindig nooit.

In mijn herinnering blijf je leven,
in gedachte zie ik je keer op keer.
De tijd heelt niet alle wonden, het doet alleen wat minder zeer.

Ik voel jouw hand nog in mijn hand
en hoor nog steeds jouw klank.
Jouw foto’s heb ik goed bewaard en worden dagelijks meer waard.
Jouw stem, jouw warmte en jouw lach, ik mis je, ieder dag.
Maar je leerde mij ook te bouwen  en op mezelf te vertrouwen.
Met mijn stem, mijn warmte en mijn lach geef ik door wat ik in jou zag.

Ik omhels je nog een keer en voel je warmte weer.
Afscheid nemen is iets wat niet went, ik mis je al terwijl je er nog bent.

Wat zou het mooi zijn als de hemel  ook een bezoekuur had,
dan ging ik heel even naar boven, en zocht je op.

Ik droomde voor heel even…
ik je kon zien, je een knuffel kon geven, je kon vertellen dat ik je mis
het was een droom, maar in mijn leven
koester ik de herinneringen neem ik je in gedachten met me mee en zit je voor altijd in mijn hart

In de echo van mijn leven fluistert je stem nog in mijn geest.
Zodat mijn hart nooit zal vergeten, dat jij hier bij me bent geweest.

Ik vind je in alles om me heen…

We staan niet altijd stil bij het woord “samen”,
maar het is een groot gemis als “samen” uit je leven is.

Ik misse u neffens mij

Een laatste lange kus , in het vroege ochtendlicht

Lieve lieveling, ga door.
Waar was je gebleven? Ga niet weg, maar blijf nog even.

Blijf maar binnen, het is goed zo.
Ik wou je zien als laatste keer.
Wat we samen vroeger droomden, weet de helft van ons niet meer

Je bent er niet meer, het is voorbij.
Al wat je deed dat was voor mij.
Voor jou is nu de strijd gestreden, maar in mijn hart bewaar ik het verleden.

Laat mij niet zeggen dat dit liefde is.
Geef mij maar je kleine zachte handen, we zullen dwalen door de schemerlanden,
waar dromen leven is. –Adriaan Roland Holst

Ik hoor je praten in de stilte, je fluistert in mijn hart.

Je bent ver weg, maar toch dichtbij.

Je sliep zo stil vannacht, de zon kon het niet weten, dat jij zo vreedzaam en zo zacht de ochtend zou vergeten.

Hier laat ik je los…

Ik zoek je in alles om me heen…

Laat de nevels van verdriet het onsterfelijke van de liefde enkel maar omsluieren.

Voor wie liefheeft is het ogenblik waar alles eindigt een begin

Het afscheid is definitief, maar de herinnering is onuitwisbaar

Hoor de stilte, daar wonen zij, onze geliefden die zijn heengegaan

De letters van jouw naam staan in ons hart geschreven.

Het is onmogelijk om iemand te vergeten die zoveel gaf om te herinneren.

Alles was maar voor even…

Het leven laat sporen na

Wat sterfelijk is wordt door liefde onsterfelijk

Until we meet again

Stil verdriet zo goed verborgen soms tastbaar,
maar meestal niet
stil verdriet lijkt soms verdwenen, maar echt verdwijnen doet het niet.

De mooiste bloemen worden het eerst geplukt

Wacht maar niet op mij, ik zal jou wel vinden, ook al zullen wij niet meer aan elkanders zijde lopen.

Altijd samen, nooit alleen.

Waar je ook bent heengegaan, in ons hart blijf je voortbestaan.

Wat het leven heeft verenigd, kan de dood niet scheiden.

Voorgoed uit ons midden, maar altijd in ons hart

Wat op liefde is gebouwd, vergaat niet.

Te vroeg ben je ons ontnomen, maar in ons hart blijf jij altijd wonen.

De goede herinneringen aan jou verzachten de pijn.

Zoals gisteren eens was, zal morgen nooit meer zijn.

Als een zon die ondergaat, zo ben je van ons heengegaan.

Leven is: vast willen houden en toch los moeten laten.

In stil verdriet, ik vergeet je niet.

Voor de wereld was jij slechts die ene, maar voor ons was jij de hele wereld.

De hemel heeft er een mooie ster bij.

Gewoon een heel bijzonder mens

Together forever

Mooi zijn de herinneringen die blijven.

Voor ons blijf je hier, diep in ons hart.

Altijd samen, nooit alleen, onafscheidelijk, altijd één.

Dank voor alles waar ik geen woorden voor vind.

Zo lief, zo klein, zo mooi, zo fijn, zo zal je altijd in onze gedachten zijn

Er is een boom geveld, hij zuchtte ruisend als een kind terwijl hij viel, nog vol zomerwind.

In liefde verbonden

Heel gewoon, een bijzonder mens

Voorbij de wolk van verdriet, licht jouw gelaat soms even op;

Je beseft pas in de avond, hoe mooi de dag is geweest

Volmaakt en klein, zo zal je altijd in onze herinnering zijn.

Dwars door de stille leegte klinkt de echo van jouw lach

In hart en geest ben je nabij, je blijft het allermooiste in mij.

De mooiste bloemen bloeien vaak in het verborgene

Zo dicht bij, maar ook zo ver weg

Een stoel blijft leeg, een stem blijft zwijgen, maar in mijn hart zal je altijd blijven

Voor altijd ben je weg, heel ver maar toch dichtbij als een ster

Tot weerziens

De seizoenen van het leven voltooid

Al ons later is met jou

Mag ik jou ooit nog eens voor de eerste keer ontmoeten.

Alles was maar voor even.

Wanneer ik ’s avonds naar de sterren kijk, knipoogt er altijd eentje terug.

Het afscheid is definitief, maar de herinnering is onuitwisbaar

De stilte van het gemis spreekt luider dan duizend woorden

In de schemering van de herinnering zal niets vergeten worden

Een jong leven te weinig tijd gegeven. Te kort op deze aarde, maar van onschatbare waarde

Bewaar de naam van de geliefde als een lied in je hoofd, als een schat in je hart

Ik wil de zon zijn die je tranen droogt.

Leven weggeëbd voorbij het licht achter de horizon, omdat wij enkel met de ogen kunnen kijken

Sterven is verhuizen naar het hart van degenen die van je houden.

Soms is niets zeggen het beste antwoord.

Mag ik bij jou schuilen als het nergens anders kan.

Ik zoek je in alles om me heen

Laat achter je wat was, laat gaan wat moet, laat zijn wat is

Als de zon ondergaat komen de sterren op

Liefde leeft voor altijd voort waar het leven eindig is

De zon komt op en gaat onder, maar gaat nooit uit

Achter elke traan van verdriet schuilt de glimlach van herinneringen

Laat de nevels van verdriet het onsterfelijke van de liefde enkel maar omsluieren –k.g.

Hoor de stilte
daar wonen zij
onze geliefden
die zijn heengegaan

De zon scheen,
de vogels floten
de bloemen bloeiden
en toen werd het stil

De mooiste bloemen worden het eerste geplukt

Wacht maar niet op mij ik zal jou wel vinden, ook al zullen wij niet meer aan elkanders zijde lopen

samen gelachen, samen geleefd
alweer een paar dagen uit het oog
nu voor altijd in mijn hart

rust zacht

tot weerziens

bedankt voor wie je was

onuitwisbaar is de herinnering aan jou

je ging, maar je bent niet echt dood, want ik zal aan je denken

een laatste blik een laatste zucht, toen ging je heen.

Ik geef je al mijn liefde mee voor onderweg

Zachtjes, heel zachtjes ben je van ons weggegleden. Stilletjes, heel stilletjes heb je jouw strijd gestreden

Ik heb je naam in mijn hart geborgen en daar wordt hij eeuwig bewaard

Het is een gemis, een stille pijn, dat je nooit meer bij ons zult zijn.

De leegte zonder jou is met geen pen te beschrijven

De leegte zonder jou zal altijd bij ons blijven

Voorgoed uit ons midden, maar altijd in ons hart

Alles gaat voorbij…. Maar niets gaat over

Close Menu